گفته شده بود : « يملأ الارض ايماناً و توحيداً بعد ما ملئت كفراً و شركاً » ضرورت نداشت كه طبقه اى اهل حق در كار باشند ، بلكه مستلزم اين بود كه اهل حقى در كار نباشند . ولى اينكه تكيه بر روى ظلم و جور است نه بر كفر و شرك ، مؤيد نظر ماست . پس الزاماً بايد طبقه اى صالح كه حقوقشان پامال شده ، باشند و لهذا در حديث است كه اصحاب ايشان بايد تكميل شوند . شخصى كه با قدرتى معجزآسا ظهور مىكند ، چه احتياجى دارد به گروه اصحاب كه به كمك او بيايند ؟ آن اصحاب نمايندهء جناح صالح ولو قليل است . در حديثى كه در جزوهء آيندهء بشريت صفحهء 46 نقل كرده از صدوق ، امام صادق به منصور ( 1 ) مىفرمايد : اين امر براى شما پيش نمىآيد مگر پس از يأس ، به خدا سوگند پيش نمىآيد مگر پس از آنكه تميز شويد ، مگر آنكه خالص و آماده از كار [ در ] آييد ، به خدا مگر آنكه شقى يكسره رو به شقاوت و سعيد رو به سعادت رود ( 2 ) . 32 . عطف به صفحهء 391 راجع به تساوى مردم در ثروت . در جلد 52 بحار چاپ جديد ( قسمتى از 13 قديم ) در باب « سيره و اخلاقه و خصائص زمانه » صفحهء 372 از اختصاص نقل مىكند : و باسناده عن ربعى عن بريد العجلى قال : قيل لابى جعفر عليه السلام : ان اصحابنا بالكوفة جماعة كثيرة فلو امرتهم لاطاعوك و اتبعوك . فقال : * ( يجىء احدهم الى كيس اخيه فيأخذ منه حاجته ؟ ) * فقال : لا . قال : * ( فهم بدمائهم ابخل . ) * ثم قال : * ( ان الناس فى هدنة نناكحهم و نوارثهم و نقيم عليهم الحدود ( 3 ) و نؤدّى اماناتهم حتى اذا قام القائم جائت « المزاملة » و يأتى الرجل الى كيس اخيه فيأخذ حاجته لايمنعه

--> ( 1 ) ابن حازم ( ظ ) ( 2 ) به اصل مراجعه شود ( 3 ) يا : * ( الحد